Fragmenten van vroege versies van Liefde is een afspraak, voorgelezen in De avonden (VPRO-radio): 

Jezus aan het spit
 Een meisje met zon gebleekte haren voor een rood met blauwe bungalowtent. Achterop staat in haar moeders woeste handschrift: Italië?? Joegoslavië?? ‘Frankrijk. Ardeche,’ mompelt Fee. Ze weet het nog precies. Ze had die vakantie geleerd over kruisbeelden langs de weg. Tijdens een autorit naar een kerkje of een ruïne – dat was ze vergeten – waren ze er weer een gepasseerd. ‘Kijk daar hangt weer zo’n Jezus aan het spit,’ had Fee geroepen, trots dat ze het had onthouden. Pas toen Hendrien was uitgelachen had ze begrepen wat ze fout had gezegd.

• Luister verder
  

Waar was je nou?
  Toen Melle dertien was kreeg zijn moeder kanker. Hij hoorde het onder het eten. Ze zaten met z’n drieën rond de tafel. Er was Chinees gehaald, alsof ze iets te vieren hadden. Maar voordat zijn moeder de deksels van de bakjes wipte, zei ze dat ze iets moest vertellen. Als het maar niet te lang duurt, dacht Melle. De Chinees zat aan de andere kant van het dorp, en hoewel ze er altijd met de auto heen gingen, was de bami vaak lauw tegen de tijd dat ze thuis waren.

• Luister verder

Twee minuten-verhaaltjes:

KLM
Mijn opa werkte vrijwel zijn hele leven bij de KLM en nam zijn werk graag mee naar huis. In de keuken van mijn opa en oma hingen blauwe theedoeken, blauwe handdoeken en blauwe pannenlappen. De glazen en borden in de kast waren voorzien van ingegraveerde vleugeltjes, op de wc hing een verjaardagskalender met zwanen en in de gang lagen stroken blauw tapijt ter breedte van een vliegtuiggangpad. Die kocht mijn opa bij de afdeling ‘Verkoop’, gevestigd in een leegstaande hangar op Schiphol-Oost. 
Mijn oma hield niet van de KLM. Ze had stapels folders van Blokker en de Hema, die we samen bekeken. ‘Kijk eens wat een mooie handdoeken,’ zei ze dan, ‘en hoe vind je dat servies?’ Ze keek ernaar zoals ik voor Sinterklaas keek naar afbeeldingen van walkmans en rollerskates, spullen die mijn leven compleet moesten maken, maar die ik nooit zou krijgen. Dat wist ik zeker.
Bekijk het filmpje bij het 2 minuten verhaaltje op Torpedo Magazine.

De quizmaster
De quizmaster zat op de bagagedrager van zijn fiets. Zijn armen rustten op het zadel. Tegen een lantaarnpaal stond een tweede fiets, niet op slot. Niet nodig. De quizmaster bewaakte hem.
De oudere heer had hem al van verre gezien en liep met grote passen op hem af. Hij gaf de quizmaster een papiertje. Deze knikte en lachte kort. Hij streek het papier glad op het zadel van zijn fiets en haalde een pen uit zijn binnenzak. De oudere heer boog zich over hem heen en bracht zijn gezicht heel dichtbij dat van de quizmaster. ‘Ga je nog wat nieuws doen komend seizoen?’ Hij sprak luid.
De pen van de quizmaster bleef even hangen boven het papier. ‘Iets nieuws?’ vroeg hij. Daarna keek hij om zich heen alsof hij hoopte dat zijn assistente vanachter een boom tevoorschijn zou springen.
Bekijk het filmpje bij dit 2 minuten-verhaaltje op Torpedo Magazine.

Indië
Mijn grootouders zijn negen jaar verloofd geweest. Meteen na de verloving vertrok mijn grootvader met de boot naar Indië. Hij schreef mijn grootmoeder brieven, die hij ondertekende met ‘je liefhebbende verloofde’. Thuis in Friesland wachtte mijn grootmoeder geduldig op zijn terugkeer, jaar in, jaar uit. Ze doodde de tijd met het haken van pannenlappen en het borduren van tafellinnen. Toen haar verloofde na negen jaar thuiskwam, een andere man dan ze destijds had uitgezwaaid, bezat ze kasten vol geborduurde zakdoeken, servetten en tafellakens.
Zes maanden nadat hij was thuisgekomen, arriveerde ook zijn deel van de uitzet, in zware houten kisten. Theeserviezen met afbeeldingen van rijstvelden, een asbak gemaakt van een opgezette schildpad en ebbenhouten bustes van jonge meisjes met volle lippen en priemende tepels.
Wat mijn grootmoeder daarvan vond, weet ik niet. Misschien vond ze dat je een gegeven paard niet in de bek mocht kijken.
Bekijk het filmpje bij dit 2 minuten-verhaaltje op Torpedo Magazine.

Klik hier voor meer filmpjes